Op bezoek bij de Bracewell familie
3 augustus 2012 - Tatlayoko Lake, Canada
Vrijdag 3 augustus 2012
Jeetje wat is het hier bijzonder! Na het vertrek uit de Tweedsmuir Park Lodge, opnieuw een heerlijke plek, rijden we de Freedon Highway op om via ‘The Hill’ het dal uit te klimmen.De Freedom Highway, vrijheid voor de bewoners van Bella Coola om naar het oosten te reizen en niet langer afhankelijk te zijn van de boot. En de slechts de 3e !! toegangs weg van centraal Canada naar de Pacific. Onverhard en steil de berg op. Het landschap verandert van regenwoud naar wat een weidsere en kalere hoogvlakte. Canada is dun bevolkt met slechts 33 miljoen inwoners, maar hier komen we echt in een wereld haast zonder mensen. Het grootste dorp in een gebied van honderden kilometers in Anahim, 572 inwoners! We doen even wat boodschappen inde ‘General Store’. Het lijkt alsof de winkel de afgelopen 50 jaar niet veranderd is, maar ‘If we don’t have it .... you don’t need it!’ In de winkel vraagt de cassiere of we voor “the wedding”komen? We zien er niet uit, korte broek en cassual, hoezo “wedding”. In het drop wonen veelal first Nation people.
Nadat we onze weg vervolgen over Highway 20 bereiken we de afslag naar Tatlayoko Lake en de Bracewell Lodge. Nu volgt een lang stuk onverharde weg, gaandeweg smaller en hobbeliger. Het doet ons even denken aan de wegen in Oman. Na de laatste ranch zien we een Bordje ‘Bracewell’s 20 km’, echt in ‘the middle of nowhere’. Uiteindelijk rijden we door een hek en zien we de lodge gelegen aan een weide en parkeren. De hond blaft als we uitstappen en op de varanda zien we Oma Bracewell, 90 jaar oud om ons te verwelkomen. We kletsen een hele tijd met haar, zij is nog ontzettend bij de pinken. Oma stelt ons voor een korte wandeling naar het meer te maken, gelegen slechts op een paar km afstand van de lodge. OK, maar haar verhalen boeien ons zo dat we aan haar lippen hangen om alle verhalen te horen over the Freedom Highway, de weg waar haar man bijna 60 jaar geleden twee jaar aan gewerkt heeft, de weg waar zij te paard met twee kinderen naar toe is gereden in vier dagen om het aanraken van “the blades”van de Cat’s vast te leggen, een en al geschiedenis en we smullen van haar verhalen! Tegen 7 uur komt zoon Alex thuis te paard met de gasten van die dag. Hij heeft een rit van 7 uur achter de rug, over de bergen van het weidse gebied. Het eten staat klaar, verzorgd door drie Europeese dames, resp. 19, 21 en 24 jaar oud. Een uit Oostenrijk, Duitsland en Nederland. Zij verblijven een aantal maanden op de lodge en helpen de familie met het land, de paarden en de gasten. Verder zijn er Bobby en Anna, de dochters, en Brenda, de nicht van Alexom de nodige klussen klaren. We eten met z’n allen aan een lange tafel en genieten van de eindeloze verhalen van de familie. Je wordt meegenomen in hun leven en langzaam maar zeker verdwijnt de drang naar een moderne maatschappij.
De lodge is door de familie zelf gebouwd in vier jaar tijd, is helemaal van hout, electra wordt opgewekt door een generator die maar op gezette tijden aangaat. Het water komt uit een bron, wordt opgepompt. Niet te geloven wat de familie hier heeft neergezet. De woonkamer op de eerste verdieping is bekleed met opgezette beesten, van een Grizly bear tot een wolf, een cougar (een poema) tot een geit, een kat tot een eekhoorn je kunt het zo gek niet bedekenken! Daar is dan toch onze eerste beer, eentje die we zelfs mogen aanraken! Allemaal zelf geschoten door mw. Bracewell zelf en allemaal met een verhaal!
